Իսկ ակումբում տիրում էր մի շատ հաճելի, տրամադրող և անմիջական մթնոլորտ, և նախքան ես նույնիսկ հասկացա ինչպես և ինչ կատարվեց, ես արդեն սկսեցի խոսել անգլերեն, մասնակցել բանավեճերին, ազատ և անկաշկանդ արտահայտել մտքերս:

Եթե հիմա ինձ հարցնեն “ինչ անեմ, որ սկսեմ խոսել”, ես վստահաբար կպատասխանեմ. արի ակումբ, և կխոսես: Ես կարողացա անել այդ, դու էլ կկարողանաս: Եվ սա այն եզակի դեպքերից է, երբ ընկերության, տվյալ դեպքում ակումբի, կարգախոսը, “Սկսիր խոսել քո սիրած օտար լեզվով” արդարացված է…”

Երբեմն հարցնում եմ ինքս ինձ. էլ որտեղ կարող էի իրենց հետ ընկերանալ: Ակնհայտ պատասխաններից մեկն է, որ ուրիշ ոչ մի այլ տեղ: Ակումբի անբռնազբոս, տրամադրող մթնոլորտը այնքան հաճելի է, որ նույնիսկ այն մարդիկ, որոնց ես “նամռոտ” կկոչեի և չէի շփվի, պարզվում է բավական հետաքրքիր և բարի մարդիկ են, պարզապես մի քիչ քչփորել է պետք…”

Բնականաբար, նույն մտավախություններս այս ակումբի վերաբերյալ էին: Բայց մտածեցի, քանի որ մեկ անվճար դասի հնարավորություն են տալիս, ինչու չփորձեմ: Արդեն հինգ ամիս է, ինչ հաճախում եմ, ու նույնիսկ մեկ անգամ քունս դեռ չի տարել:

Ամեն անգամ ինչ-որ նոր բան եմ սովորում, ինչ-որ իսկապես օգտակար բաներ. բառեր, արտահայտություններ, որոնք օգտագործվում են արդի անգլերենում, և ոչ թե պարզապես բառարանից ինչ-որ չօգտագործվող բառեր են, կամ որոնք բացարձակ այլ իմաստներով են օգտագործվում, քան մեզ սովորեցրել էին…”